Polska hodowla ptaków

Polska hodowla ptaków – upadek pasji czy triumf handlu?

Polska – zachłyśnięta Zachodem w każdej dziedzinie życia – nie jest wyjątkiem również w świecie hodowli ptaków. Po kilkunastu latach osobistych doświadczeń mogę sformułować śmiałą tezę: w Polsce hodowców jest jak na lekarstwo, za to handlarzy mamy na pęczki.

Wystarczy spojrzeć na Ornitologiczne Mistrzostwa Polski. Ptaki? Wystawionych garstka. Gdzie są ci wszyscy hodowcy, których jeszcze kilkanaście–kilkadziesiąt lat temu pełne były wystawy, giełdy, osiedla, klatki schodowe? Cofamy się – zamiast iść do przodu. Paradoksalnie, w czasach PRL-u hodowla kanarków czy gołębi miała o wiele większe znaczenie i poziom.

Zamiast wiedzy – sekrety i zamknięte kręgi

Problemem dzisiejszej hodowli jest zamknięcie się środowiska. Wielu doświadczonych hodowców traktuje wiedzę jak tajemnicę stanu. Młodzi? Niech się uczą sami. Nikt nie chce dzielić się doświadczeniem – sekrety zabierane są do grobu. A jeśli już ktoś sprzedaje ptaki, to często są to osobniki odrzucone w procesie selekcji, niespełniające norm hodowlanych, bez słowa wyjaśnienia dla nabywcy. Traktuje się kupujących jak transakcję, nie jak partnerów.

Hodowlą rządzi moda. Moda, która niszczy.

Mamy dziś modę na wszystko: na kolorowe, egzotyczne ptaki, jak najdziwniejsze, jak najbardziej „inne”. Moda zniszczyła kanarka harceńskiego. Teraz przyszedł czas na dzikie ptaki, które często są pełne wad i kompletnie odbiegają od naturalnego wzorca. Ale przecież żyjemy w czasach, w których im większe dziwactwo – tym więcej atencji.

Śpiew? Fenotyp? Kto dziś na to patrzy? Liczy się kolor i „TOP”. Śpiew wyjałowiony, fenotyp zniszczony – czy naprawdę to jest „postęp w hodowli”? Nie – to komercja.

Polska na marginesie światowej hodowli

Pomimo pasjonatów i pojedynczych sukcesów na arenie międzynarodowej, Polska nie poszła naprzód. Nie stworzyliśmy żadnej nowej mutacji, nie pchamy granic dalej. Za to wielu pcha… swoje portfele. Sprowadza się modne ptaki z Zachodu, sprzedaje jako „TOP” i nakręca spiralę marketingową.

Wystarczy zerknąć na grupy w Internecie. Handel ptakami, wzajemne adoracje, kółka wzajemnego wielbienia. Z profili i komentarzy widać jasno, jak ptaki krążą w zamkniętym gronie – między H i H (kto wie, ten wie). Giełdy? Nędzne i zapóźnione względem tego, co dzieje się na Zachodzie.

To pasjonaci zasługują na uznanie

W tym całym chaosie jest jednak grupa ludzi, która zasługuje na wielkie uznanie – pasjonaci. To oni odtwarzają stare rasy, tworzą nowe mutacje, podtrzymują kanarki, które „wyszły z mody”. To dzięki nim coś jeszcze się dzieje. Przykład? London Fancy – rasa zapomniana, ale odtwarzana z miłością.

Czy podobny los spotka naszego kanarka? Wszystko na to wskazuje. Kanarek schodzi na dalszy plan, wypierany przez „instagramowe” kolorowe dziwactwa.

Hodowla uczy pokory. Ale to droga dla wybranych.

Prawdziwa hodowla to nie szybki zysk. To lata pracy, cierpliwości, wiedzy i słuchu muzycznego, jeśli mówimy o ptakach śpiewających. Hodowla nie jest dla wszystkich. Nie każdy chce się uczyć, nie każdy chce się poświęcać. Wszyscy chcą mieć szybko i „TOP”.

Ale ptaki pracują tylko 2–3 razy do roku, podczas lęgów. Nasza praca trwa cały rok, a owoce zbieramy dopiero w listopadzie. Hodowla uczy pokory – i może dlatego nie jest już atrakcyjna w czasach łatwego lajka i szybkiego przelewu.